|
|
Karkonoski Park Narodowy
Obszar: 5 575 ha (3 828 ha lasów a 24 ha terenów wodnych)
Ochrona ścisła: 1717 ha
Długość szlaków turystycznych: 112 km
Powierzchnia Rezerwatu Biosfery: 60 tys. ha
Najwyżej położony punkt: Śnieżka w Karpaczu (1602m n.p.m.)
Najwyższy wodospad: Wodospad Kamieńczyka - 27 m wysokości (I miejsce w Polsce)
Najdłuższy ciąg kaskad tworzy tu Łomniczka (300 m) spływająca do Kotła Łomniczki
Karkonoski Park Narodowy zajmuje powierzchnię 5 579 ha, w 68 % po krytą lasem. Obejmuje najwyższy, wysokogórski masyw Sudetów, a także dwie położone u jego podnóża enklawy: Wodospad Szklarki i górę Chojnik. Turyści mają do dyspozycji 112 km szlaków o łącznej długości 200 km, 10 wyciągów i 12 schronisk.
Niepowtarzalny krajobraz Karkonoszy tworzą samotne skały, kilkuset metrowe przepaście, polodowcowe jeziora, bagna i miejsca zupełnie płaskie, które na moment pozwalają zapomnieć, że jest się w górach. Z poziomu Kotliny Jeleniogórskiej, Karkonosze prezentują się niezwykle okazale. Z góry natomiast wszystko wygląda zupełnie inaczej. Łagodnie pofalowany teren, nazywany wierzchowiną, jest na dużych przestrzeniach całkowicie płaski. Najcenniejszymi przyrodniczo obszarami parku są kotły polodowcowe. Wysokie, strome zbocza skalne sześciu Śnieżnych Kotłów nadają pejzażowi charakter wysokogórski. W epoce lodowcowej, lokalne lodowce górskie wyżłobiły w skałach ogromne półkoliste niecki o głębokości do 250 metrów. Ich ściany są prawie pionowe, a niektóre zagłębienia do dziś wypełnione są pozostałościami wytopionych lodowców. Tak właśnie powstały Wielki i Mały Staw. Charakterystycznym elementem krajobrazu są także kilkunastometrowe granitowe skałki, których szczyty wystają łagodnie od kilku dziesięciu do 100 metrów ponad wierzchowinę. Jedynym wyjątkiem jest dosyć wysoka i stroma Śnieżka - najwyższe wzniesienie Karkonoszy (1602 m n.p.m.). Na wierzchowinie położone są także wysokogórskie torfowiska, z których najbardziej znane znajduje się na Równi pod Śnieżką. Powstało ono około 5000 lat temu dzięki dużej wilgotności powietrza, obfitym opadom i licznym źródłom. Krajobraz Równi zwany „karkonoską tundrą” wypełniają liczne zarośla kosodrzewiny i niewielkich okresowych oczek wodnych z roślinnością bagienną . Wierzchowina opada stromymi, zalesionymi stokami w stronę Kotliny Jeleniogórskiej.
Roślinność Karkonoszy cechuje piętrowość. Wierzchołki najwyższych szczytów (piętro alpejskie) porasta murawa. W strefie subalpejskiej, z torfowiskami i kotłami polodowcowymi, dominuje kosodrzewina. Regiel górny, dolny i pogórze porastają lasy świerkowe, które zastąpiły naturalne lasy bukowe i mieszane. Lasy liściaste utrzymały się tylko na niewielkich skrawkach terenu. Dzięki specyficznemu mikroklimatowi i podłożu żyje tu wiele bardzo rzadkich gatunków roślin m.in. skalnica bazaltowa, której jedyne na świecie stanowiska znajdują się na kilku bazaltowych skałach zagubionych pośród granitów Małego Śnieżnego Kotła. Występują tutaj także: reliktowa wierzba lapońska, paproć zmienka górska, zawilec narcyzowy, pierwiosnka maleńka i skalnica śnieżna.
W Karkonoskim Parku Narodowym nie odnajdziemy zbyt wielu gatunków zwierząt, niemniej jednak kilka z nich zasługuje na szczególną uwagę. Należą do nich dzikie muflony oraz górskie owce z Korsyki i Sardynii, sprowadzone na te tereny około 100 lat temu. Wśród ptaków warto wymienić sowy: sóweczkę i włochatkę, a także okazy typowo górskie: siwerniaka, płochacza halnego i drozda obrożnego.
Flora to ok. 650 gatunków roślin naczyniowych, 450 gatunków mszaków i 400 gatunków porostów (w tym ok. 40 gatunków chronionych).
Faunę karkonoską reprezentuje około 100 gatunków ptaków, 40 gatunków ssaków (w tym 16 gatunków nietoperzy), 4 gatunki ryb, 6 gatunków płazów, 5 gatunków gadów.
GŁÓWNE TRASY TURYSTYCZNE:
Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)
Ochrona ścisła: 1717 ha
Długość szlaków turystycznych: 112 km
Powierzchnia Rezerwatu Biosfery: 60 tys. ha
Najwyżej położony punkt: Śnieżka w Karpaczu (1602m n.p.m.)
Najwyższy wodospad: Wodospad Kamieńczyka - 27 m wysokości (I miejsce w Polsce)
Najdłuższy ciąg kaskad tworzy tu Łomniczka (300 m) spływająca do Kotła Łomniczki
Karkonoski Park Narodowy zajmuje powierzchnię 5 579 ha, w 68 % po krytą lasem. Obejmuje najwyższy, wysokogórski masyw Sudetów, a także dwie położone u jego podnóża enklawy: Wodospad Szklarki i górę Chojnik. Turyści mają do dyspozycji 112 km szlaków o łącznej długości 200 km, 10 wyciągów i 12 schronisk.
Niepowtarzalny krajobraz Karkonoszy tworzą samotne skały, kilkuset metrowe przepaście, polodowcowe jeziora, bagna i miejsca zupełnie płaskie, które na moment pozwalają zapomnieć, że jest się w górach. Z poziomu Kotliny Jeleniogórskiej, Karkonosze prezentują się niezwykle okazale. Z góry natomiast wszystko wygląda zupełnie inaczej. Łagodnie pofalowany teren, nazywany wierzchowiną, jest na dużych przestrzeniach całkowicie płaski. Najcenniejszymi przyrodniczo obszarami parku są kotły polodowcowe. Wysokie, strome zbocza skalne sześciu Śnieżnych Kotłów nadają pejzażowi charakter wysokogórski. W epoce lodowcowej, lokalne lodowce górskie wyżłobiły w skałach ogromne półkoliste niecki o głębokości do 250 metrów. Ich ściany są prawie pionowe, a niektóre zagłębienia do dziś wypełnione są pozostałościami wytopionych lodowców. Tak właśnie powstały Wielki i Mały Staw. Charakterystycznym elementem krajobrazu są także kilkunastometrowe granitowe skałki, których szczyty wystają łagodnie od kilku dziesięciu do 100 metrów ponad wierzchowinę. Jedynym wyjątkiem jest dosyć wysoka i stroma Śnieżka - najwyższe wzniesienie Karkonoszy (1602 m n.p.m.). Na wierzchowinie położone są także wysokogórskie torfowiska, z których najbardziej znane znajduje się na Równi pod Śnieżką. Powstało ono około 5000 lat temu dzięki dużej wilgotności powietrza, obfitym opadom i licznym źródłom. Krajobraz Równi zwany „karkonoską tundrą” wypełniają liczne zarośla kosodrzewiny i niewielkich okresowych oczek wodnych z roślinnością bagienną . Wierzchowina opada stromymi, zalesionymi stokami w stronę Kotliny Jeleniogórskiej.
Roślinność Karkonoszy cechuje piętrowość. Wierzchołki najwyższych szczytów (piętro alpejskie) porasta murawa. W strefie subalpejskiej, z torfowiskami i kotłami polodowcowymi, dominuje kosodrzewina. Regiel górny, dolny i pogórze porastają lasy świerkowe, które zastąpiły naturalne lasy bukowe i mieszane. Lasy liściaste utrzymały się tylko na niewielkich skrawkach terenu. Dzięki specyficznemu mikroklimatowi i podłożu żyje tu wiele bardzo rzadkich gatunków roślin m.in. skalnica bazaltowa, której jedyne na świecie stanowiska znajdują się na kilku bazaltowych skałach zagubionych pośród granitów Małego Śnieżnego Kotła. Występują tutaj także: reliktowa wierzba lapońska, paproć zmienka górska, zawilec narcyzowy, pierwiosnka maleńka i skalnica śnieżna.
W Karkonoskim Parku Narodowym nie odnajdziemy zbyt wielu gatunków zwierząt, niemniej jednak kilka z nich zasługuje na szczególną uwagę. Należą do nich dzikie muflony oraz górskie owce z Korsyki i Sardynii, sprowadzone na te tereny około 100 lat temu. Wśród ptaków warto wymienić sowy: sóweczkę i włochatkę, a także okazy typowo górskie: siwerniaka, płochacza halnego i drozda obrożnego.
Flora to ok. 650 gatunków roślin naczyniowych, 450 gatunków mszaków i 400 gatunków porostów (w tym ok. 40 gatunków chronionych).
Faunę karkonoską reprezentuje około 100 gatunków ptaków, 40 gatunków ssaków (w tym 16 gatunków nietoperzy), 4 gatunki ryb, 6 gatunków płazów, 5 gatunków gadów.
GŁÓWNE TRASY TURYSTYCZNE:
- na Chojnik,
- w Kotłach Małego i Wielkiego Stawu
- z Jagniątkowa do Czarnego Kotła.
- Złoty Widok,
- Hala Szrenicka,
- polana Złotówka,
- Pielgrzymy,
- Krucze Skały,
- Kowarski Grzbiet,
- Wielki Szyszak,
- Chojnik,
- Grzybowiec,
- Śnieżka,
- Witosza,
- Patelnia.
- „Okolice Góry Chojnik”,
- „Chojnik dla dzieci i młodzieży”,
- „Karkonosze Wschodnie”,
- „Na Szrenicę”,
- „Do Wodospadu Szklarki” (także dla niepełnosprawnych),
- „Po ekosystemach leśnych KPK”,
- „Wokół Kotła Wielkiego i Małego Stawu”,
- „Śląską drogą na Śnieżkę”,
- „Polodowcowe dziedzictwo Karkonoszy” (trans graniczna).
Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)