Buczyna Szprotawska

Rezerwat został utworzony w latach 60-tych w celu ochrony rosnącego tutaj lasu bukowego. Na pierwszy rzut oka wydawałoby się, że jest to jeden z wielu w naszym kraju lasów bukowych, jednak warto wiedzieć, że jest to jedyny rezerwat chroniący niżową postać buczyny sudeckiej, dodatkowo pozwalający na obserwowanie naturalnych zjawisk występujących w tego typu ekosystemach. Oprócz buków występują tutaj także m.in. klony i lipy, wykorzystywane w okresie kwitnienia przez pszczelarzy.
Idąc przez las otaczający rezerwat łatwo zorientować się w jego granicach. Nagle z ciemnego, sosnowego lasu wychodzi się do jasnego lasu bukowego z prześwitującym między jasnymi liśćmi niebem. Z runa leśnego, w którym występuje wiele cennych gatunków roślin, wyrastają potężne pnie okazałych buków, często ponad 150-letnich. Wiosną można tutaj zobaczyć pięknie kwitnącego, bezlistnego jeszcze wówczas, wawrzynka wilczełyko, a także wiele innych roślin, w tym żywca kremowego, perłówkę jednokwiatową i biało kwitnącego żankiela zwyczajnego.
Równie ciekawa jest fauna rezerwatu, a zwłaszcza jedno z nielicznych w zachodniej Polsce stanowisk popielicy, ukrywającej się w koronach drzew. Popielice żyją w dziuplach drzew, ale chętnie zajmują również specjalnie dla nich wieszane na drzewach przez przyrodników domki lęgowe. Populacja jest tutaj na tyle duża, że nie grozi jej wyginięcie. Trudno ją zaobserwować, ale leżące wokół liczne, ogryzione orzeszki bukowe dobitnie świadczą o jej obecności. Świat ptaków reprezentowany jest przez kilkadziesiąt gatunków, z których warto wymienić chronione: drapieżną sóweczkę oraz bielika o rozpiętości skrzydeł dochodzącej do ponad 2 metrów.
Do rezerwatu najłatwiej dotrzeć z parkingu znajdującego się przy drodze nr 12 między Szprotawką a Piotrowicami. Od parkingu prowadzi ścieżka dydaktyczna przechodząca następnie przez rezerwat. Skrajem prowadzi również ścieżka rowerowa, a w pobliżu czerwony szlak turystyczny.


Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)