Masyw Ślęży

Masyw Ślęży – „Śląski Olimp” to zdecydowanie wyróżniająca się część Pogórza Sudeckiego, leżąca na północ od Gór Sowich, a na południe od Wrocławia. Na zachodzie przechodzi w dalszą część Przedgórza Sudeckiego (Wzgórza Strzegomskie), od którego oddziela go Równina Świdnicy. Od Gór Sowich oddziela go, od południa, Kotlina Dzierżoniowska, zaś w stronę Świdnicy odchodzą niewielkim odgałęzieniem Wzgórza Kiełczyńskie. Jedynie w stronę południowo-wschodnią Masyw Ślęży przechodzi łagodnie we Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Najwyższym szczytem masywu jest góra Ślęża (718 m.n.p.m.), porównywana do jądra, wokół którego kręciła się religijna historia regionu w czasach pogańskich. Legendy mówią, że Ślęża powstała jako efekt walki, jaką anioły stoczyły z diabłami, zasypując sługom złego wejście do piekła. Masyw Ślęży monumentalnie
wznoszący się 500 metrów ponad otaczające go równiny, jest ewenementem zarówno dzięki swojemu położeniu, pochodzeniu, walorom krajobrazowym, jak i charakterowi przyrody żywej i nieożywionej. Ze względu na znaczące zróżnicowanie skał i minerałów, teren ten należy do rzadkiego w Polsce przykładu gór o charakterze wyspy wśród równin. W historii kultury Śląska i Europy Środkowej Ślęża, jako ośrodek skupiający siły twórcze tutejszej społeczności, zajmuje szczególne miejsce. Najstarsze, jak do tej pory, ślady bytności człowieka w tej okolicy pochodzą z okresu neolitu
(młodsza epoka kamienia). Zachowały się fragmenty naczyń glinianych oraz narzędzia kamienne z tamtego okresu. Następne ślady bytności ludzkiej pochodzą z okresu funkcjonowania kultury łużyckiej (VIII - VI w. p.n.e.). Na szczycie znajduje się m.in. starożytna rzeźba Niedźwiedzicy, wiązanej z kultem płodności oraz neogotycki kościół Nawiedzenia NMP.


Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)