Puszcza Śnieżnej Białki

Najcenniejszym pod względem przyrodniczym fragmentem Puszczy Jaworowej jest z pewnością rezerwat leśny "Puszcza Śnieżnej Białki". Dzisiaj nieco zapomniana, już w wieku XIX stanowiła wielką atrakcję turystyczną dla lądeckich kuracjuszy oraz przybywających tutaj wędrowców. Opisywana była także w przewodnikach, polecających ją kuracjuszom dla podreperowania zdrowia. Aleksander Ostrowicz, lekarz uzdrowiskowy z Lądka Zdroju w swoim przewodniku wydanym w 1881 roku, tak pisał o puszczy:
Leżąca przed nami płaszczyzna nazywa się rajem. Tu ztąd w kilku minutach wstępujemy do tak zwanego dziewiczego lasu, w którym olbrzymie trzy i czterystoletnie wznoszą się sosny, świerki i buki. Tu olbrzymie drzewa leżą powalone i gnijąc uprawiają ziemię, tam na zgniłych już pniach zdrowe wznoszą się drzewa w prostych liniach niby ludzką zasadzone ręką. Wysokie paprocie i bujna trawa całą pokrywają ziemię. Roślinność podalpejska, najrozmaitsze kwiaty, zwłaszcza rzadkie Orchidee wzbudzają ciekawość botanika.
Po raz pierwszy ochroną objęto ten teren w 1937 roku. Powstał wówczas rezerwat przyrody o powierzchni 20 ha. Po II wojnie światowej, w 1963 roku, utworzono rezerwat leśny "Puszcza Śnieżnej Białki", obejmujący swym zasięgiem ponad 124 ha lasu. Oprócz pierwotnej puszczy sudeckiej, można tutaj zobaczyć wiele ciekawych zwierząt, m.in. cietrzewie, głuszce, borsuki i bociana czarnego. Jesienią z kolei można usłyszeć przejmujące odgłosy wydawane przez jelenie na rykowisku.
Północno-zachodnim skrajem rezerwatu prowadzi zielony szlak turystyczny ze Śnieżnika do Bielic.


Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)