|
|
Torfowisko pod Zieleńcem
Rezerwat Torfowisko pod Zieleńcem jest rezerwatem ścisłym o powierzchni 156,8 ha, położonym w Górach Bystrzyckich, na europejskim dziale wodnym. Torfowisko odwadniane jest przez dopływy rzeki Bystrzycy. Zespół torfowisk obejmuje: Uroczysko Topielisko i kompleks Czarne Bagno. Część północna rezerwatu ma postać wypiętrzonej kopuły i charakter torfowiska wysokiego. Środkowa jest torfowiskiem wysokim od strony zachodniej, a od wschodniej - torfowiskiem przejściowym. Trzecia część kompleksu - Czarne Bagno jest torfowiskiem przejściowym. Bogaty zespół roślinności torfowiskowej i bagiennej reprezentują m.in.: kosodrzewina, brzoza karło wata, sosna błotna, turzyca skąpo kwiatowa, torfowce z żurawiną i borówkami bagiennymi oraz rosiczka długolistna i okrągłolistna.
„Torfowisko pod Zieleńcem" jest rezerwatem chroniącym największe w Górach Bystrzyckich torfowisko. Rozciąga się na powierzchni 157 ha i obejmuje swoim zasięgiem Czarne Bagno i Topielisko. Dawniej tworzyły one jeden ekosystem, ale działalność człowieka polegająca na stopniowym ich osuszaniu spowodowała podział na dwa oddzielne "organizmy". Topielisko jest zasilane tylko przez wody opadowe, stąd jest torfowiskiem wysokim, Czarne Bagno zasilane jest częściowo przez przepływające przez niego strumienie i jest torfowiskiem przejściowym.
Oba powstały na spłaszczeniu terenu na wysokości 750-770 m npm. Na gnejsowym podłożu znajdują się tu nieprzepuszczalne margle i iły. Rosnące tutaj rośliny były więc ciągle zalewane przez opady, a nie mająca ujścia woda powodowała ich obumieranie i gromadzenie się ich, tworząc pokłady torfu. Cały czas ma miejsce proces narastania kolejnych warstw, zwłaszcza w środkowej części torfowiska, a roczny przyrost wynosi zaledwie ok. 1-2 mm. Głębokość torfu szacuje się w najgłębszym miejscu na 8,5 metra, a średnio jest to 3-4 m. Obliczając szybkość przyrostu oceniono wiek torfowiska na ponad 7500 lat.
Po raz pierwszy teren ten objęto ochroną w 1919 roku. Rezerwat zajmował wówczas powierzchnię 85 ha, którą w okresie międzywojennym powiększono do 218 ha. Po wojnie, w 1954 roku utworzono ponownie rezerwat, tym razem o powierzchni 123 ha, a w 2000 roku powiększono do obecnych rozmiarów. Występuje tutaj kilka gatunków chronionych roślin, między innymi brzoza karłowata, sosna błotna, czy rosiczki, a także rzadkie w Polsce owady. Z większych zwierząt warto wymienić bociana czarnego, głuszca, cietrzewia, a także jaszczurki i żmiję zygzakowatą.
Przez rezerwat wyznakowany jest zielony szlak turystyczny, a tablice poglądowe i wieża widokowa pozwalają w pełni poznać jego walory. Nie wolno schodzić ze szlaku, nie tylko ze względu na ochronę przyrody, ale i dla własnego bezpieczeństwa. Można żartobliwie powiedzieć, że "chodzenie po bagnach wciąga" i to w sensie dosłownym. Niektóre odcinki po ulewnych deszczach mogą być podmokłe i wymagają dużej ostrożności
Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)
„Torfowisko pod Zieleńcem" jest rezerwatem chroniącym największe w Górach Bystrzyckich torfowisko. Rozciąga się na powierzchni 157 ha i obejmuje swoim zasięgiem Czarne Bagno i Topielisko. Dawniej tworzyły one jeden ekosystem, ale działalność człowieka polegająca na stopniowym ich osuszaniu spowodowała podział na dwa oddzielne "organizmy". Topielisko jest zasilane tylko przez wody opadowe, stąd jest torfowiskiem wysokim, Czarne Bagno zasilane jest częściowo przez przepływające przez niego strumienie i jest torfowiskiem przejściowym.
Oba powstały na spłaszczeniu terenu na wysokości 750-770 m npm. Na gnejsowym podłożu znajdują się tu nieprzepuszczalne margle i iły. Rosnące tutaj rośliny były więc ciągle zalewane przez opady, a nie mająca ujścia woda powodowała ich obumieranie i gromadzenie się ich, tworząc pokłady torfu. Cały czas ma miejsce proces narastania kolejnych warstw, zwłaszcza w środkowej części torfowiska, a roczny przyrost wynosi zaledwie ok. 1-2 mm. Głębokość torfu szacuje się w najgłębszym miejscu na 8,5 metra, a średnio jest to 3-4 m. Obliczając szybkość przyrostu oceniono wiek torfowiska na ponad 7500 lat.
Po raz pierwszy teren ten objęto ochroną w 1919 roku. Rezerwat zajmował wówczas powierzchnię 85 ha, którą w okresie międzywojennym powiększono do 218 ha. Po wojnie, w 1954 roku utworzono ponownie rezerwat, tym razem o powierzchni 123 ha, a w 2000 roku powiększono do obecnych rozmiarów. Występuje tutaj kilka gatunków chronionych roślin, między innymi brzoza karłowata, sosna błotna, czy rosiczki, a także rzadkie w Polsce owady. Z większych zwierząt warto wymienić bociana czarnego, głuszca, cietrzewia, a także jaszczurki i żmiję zygzakowatą.
Przez rezerwat wyznakowany jest zielony szlak turystyczny, a tablice poglądowe i wieża widokowa pozwalają w pełni poznać jego walory. Nie wolno schodzić ze szlaku, nie tylko ze względu na ochronę przyrody, ale i dla własnego bezpieczeństwa. Można żartobliwie powiedzieć, że "chodzenie po bagnach wciąga" i to w sensie dosłownym. Niektóre odcinki po ulewnych deszczach mogą być podmokłe i wymagają dużej ostrożności
Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)