Wielkie Torfowisko Batorowskie

Wielkie Torfowisko Batorowskie to chroniony przyrodniczo obszar Parku Narodowego Gór Stołowych, położony przy drodze z Karłowa do Batorowa, tzw. Kręgielnym Trakcie. Jest to jedno z czterech zachowanych torfowisk wysokich, jakie istniały w przeszłości na tym terenie. Rabunkowa gospodarka leśna prowadzona w XIX wieku i melioracja terenu spowodowały zanik torfowisk, na których następnie posadzono świerki. Szczęściem część torfowiska ocalała i obecnie odnawia się. Należy ono do typu torfowisk wysokich, czyli takich, które zasilane są tylko wodami opadowymi. Strefa ochrony ścisłej rozpościera się na obszarze blisko 40 ha, a miąższość torfu dochodzi nawet do 6 metrów.
O unikalnej wartości tego terenu przyrodnicy wiedzieli już przed II wojną światową. W 1938 roku utworzono tu pierwszy rezerwat, który ponownie "zalegalizowano" już w nowej rzeczywistości geopolitycznej w roku 1958. Torfowisko powstało na nieprzepuszczalnym podłożu mułowców, iłowców i margli, a jednymi z ciekawszych roślin, które można spotkać na jego powierzchni są sosna błotna, żurawina, bagno zwyczajne, turzyce, bażyna czarna, a także owadożerne rosiczki. Ciekawostką jest fakt, że w porównaniu z danymi z XIX wieku ilość występujących na torfowisku roślin zmniejszyła się o kilkadziesiąt okazów, które po prostu wymarły z powodu interwencji człowieka w naturę (osuszanie).
Torfowisko nie jest udostępnione do zwiedzania, na jego teren nie wolno wchodzić, nie tylko ze względów ochrony przyrody, ale i na własne bezpieczeństwo. Południowo-wschodnim skrajem prowadzi żółty szlak z Karłowa na Skalne Grzyby. Kilka lat temu południowo-zachodnim skrajem torfowiska wyznaczono przebieg jednej z tras rowerowych, jakie przecinają Góry Stołowe


Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)