Góry Izerskie

Najdalej na zachód wysunięte pasmo górskie polskich gór o niezbyt wysokich, i łagodnych wierzchowinach. Od zachodu zamknięte Bramą Żytawską, od Karkonoszy oddzielone Przeł. Szklarską. Są starym, orograficznie rozczłonkowanym i silnie zdegradowanym masywem. Tworzą go granity (w  części centralnej) otoczone skałami zmetamorfizowanymi (głównie gnejsy i łupki łyszczykowe). Stanowią dział wodny między zlewiskami mórz: Północnego i Bałtyku. W polskiej części Gór Izerskich leżą dwa pasma: Grzbiet Kamienicki (Kamienica, 973 m) i Wysoki Grzbiet (Wysoka Kopa, 1126 m). Charakterystyczne dla tej części Sudetów są strome stoki spadające do głębokich dolin rzecznych i stosunkowo płaskie wierzchowiny rozciągające się na wysokości około 900 - 1000 m n.p.m.

Lasy, bardzo zniszczone podczas klęski ekologicznej w latach osiemdziesiątych, powoli są zastępowane nowymi uprawami. Przerażające do niedawna swoją wymową "martwe lasy" zostały wykarczowane, dzięki czemu można oglądać naprawdę ciekawe perspektywy na Karkonosze, Góry Łużyckie, Kotlinę Jeleniogórską, Góry Kaczawskie oraz liczne okoliczne zamki. Góry Izerskie poprzecinane są siecią szlaków turystycznych które umożliwiają piesze wędrówki i rowerowe wycieczki latem oraz narciarskie eskapady zimą.


Pogórze Izerskie

Na uwagę odwiedzających zasługuje również Pogórze Izerskie, północne przedpole Gór Izerskich, obszar pomiędzy Nysą Łużycką na zachodzie, a Bobrem na wschodzie. Większość terenu zajmują uprawy rolne, pastwiska i lasy. Oś Pogórza Izerskiego tworzy rzeka Kwisa przepływająca przez miasta regionu: Mirsk, Gryfów Śląski, Leśną, Lubań i Nowogrodziec. Wśród atrakcji turystycznych wyróżnia się malowniczy przełom Kwisy z zamkiem Czocha. Odwiedzić można również miasta o średniowiecznym rodowodzie, ruiny warownych zamków oraz obiekty sakralne.


Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)