|
|
Szlak cysterski
Cystersi należą do najstarszych formacji zakonnych, które wyłoniły się w Średniowieczu i to pod koniec XI wieku. Jako opozycja duchowa, wywodząca się bezpośrednio z zakonu benedyktynów, stanęła naprzeciw zrytualizowanemu życiu religijnemu, przerostowi formy nad treścią. Głosiła powrót do źródeł – pierwotnej reguły Św. Benedykta z Nursji, preferującej prostotę, żarliwość, połączoną z dużą aktywnością.
Nie sposób przecenić roli jaką przez kolejne wieki odegrali cystersi w kształtowaniu krajobrazu kulturowego Europy. Zasięg tej działalności poniekąd wyznaczył granice współczesnej zjednoczonej Europy. Ta wszechstronna działalność, poza duchowością objęła również gospodarkę oraz życie artystyczne.
Na Dolny Śląsk cystersi sprowadzeni zostali z niemieckiego opactwa Pforta nad Saalą (filiacja morimondzka przez Kamp i Walkenried) i osadzeni w Lubiążu nad Odrą w 1163 r. Inicjatorem tej fundacji był książę Bolesław I Wysoki, syn Władysława II Wygnańca, a wnuk Bolesława Krzywoustego. Tradycja wygnanych Piastów Śląskich, których pochowano właśnie w Pforcie wiązała księcia po odzyskaniu ojcowizny w naturalny sposób z tym opactwem.
Lubiąscy cystersi założyli nowe filie na Dolnym Śląsku jak i poza jego granicami. Pierwsza filia powstała w Mogile (Kacice) koło Krakowa (1218-1226), na Śląsku zaś w Henrykowie (1222-1228), kolejna w Kamieńcu koło Ząbkowic (1246-1247). Byszewo na Pomorzu, koło Koronowa (1250-1256), jest ostatnią filią lubiąską. Natomiast opactwo w Krzeszowie (1292) należy do filiacji henrykowskiej. Godny podkreślenia jest fakt ufundowania przez księcia Henryka Brodatego i jego żonę Św. Jadwigę pierwszego klasztoru mniszek, przybyłych z Bambergu (1202) do Trzebnicy.
Ten żeński klasztor oddany pod opiekę cystersom, utworzył swoje filie w Ołoboku (1213) koło Kalisza oraz w Owińskach koło Poznania (1250).
Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)
Szlak cysterski.pdf
Nie sposób przecenić roli jaką przez kolejne wieki odegrali cystersi w kształtowaniu krajobrazu kulturowego Europy. Zasięg tej działalności poniekąd wyznaczył granice współczesnej zjednoczonej Europy. Ta wszechstronna działalność, poza duchowością objęła również gospodarkę oraz życie artystyczne.
Na Dolny Śląsk cystersi sprowadzeni zostali z niemieckiego opactwa Pforta nad Saalą (filiacja morimondzka przez Kamp i Walkenried) i osadzeni w Lubiążu nad Odrą w 1163 r. Inicjatorem tej fundacji był książę Bolesław I Wysoki, syn Władysława II Wygnańca, a wnuk Bolesława Krzywoustego. Tradycja wygnanych Piastów Śląskich, których pochowano właśnie w Pforcie wiązała księcia po odzyskaniu ojcowizny w naturalny sposób z tym opactwem.
Lubiąscy cystersi założyli nowe filie na Dolnym Śląsku jak i poza jego granicami. Pierwsza filia powstała w Mogile (Kacice) koło Krakowa (1218-1226), na Śląsku zaś w Henrykowie (1222-1228), kolejna w Kamieńcu koło Ząbkowic (1246-1247). Byszewo na Pomorzu, koło Koronowa (1250-1256), jest ostatnią filią lubiąską. Natomiast opactwo w Krzeszowie (1292) należy do filiacji henrykowskiej. Godny podkreślenia jest fakt ufundowania przez księcia Henryka Brodatego i jego żonę Św. Jadwigę pierwszego klasztoru mniszek, przybyłych z Bambergu (1202) do Trzebnicy.
Ten żeński klasztor oddany pod opiekę cystersom, utworzył swoje filie w Ołoboku (1213) koło Kalisza oraz w Owińskach koło Poznania (1250).
Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)
Szlak cysterski.pdf