Kościół Obronny w Lutyni

Kościół obronny w Lutyni - ufortyfikowany kościół parafialny pw. Św. Józefa, wzniesiony po 1335 r., przebudowany w XVI w. i odbudowany po zniszczeniach 1757 r., restaurowany w XIX w., remontowany w l. 60. XX w. We wnętrzu kamienne sakramentarium (XV w.), gotycka rzeźba św. Anny Samotrzeciej (pocz. XVI w.) oraz renesansowe stalle. Przykościelny cmentarz otoczony murem obronnym z cylindrycznymi bastejami na narożach (1608 r.) z kamienia polnego (wys. 2,8 m i grubość 0,85 m) ze strzelnicami. Wejście prowadzi przez bramę o formach renesansowych z dekoracją sgraffitową. W zew. mury kościoła wmurowano kule z wojny siedmioletniej oraz płyty nagrobne z 2. poł. XVI w. Przy murze cmentarnym krzyż upamiętniający poległych w bitwie w 1757 r. Naprzeciw kościoła klasycystyczny, zdewastowany budynek dawnego muzeum bitwy, która rozegrała się 15.12.1757 r. na polach między Lutynią a Krępicami, wojsk pruskich dowodzonych przez Fryderyka II z dwukrotnie liczniejszą armią austriacką cesarzowej Marii Teresy. Jej wynik zadecydował o przyłączeniu Śląska do Prus. W 150. rocznicę bitwy  na polach między Lutynią a Błoniami ustawiono pomnik, obecnie  uszkodzony. Po stronie wsch. zachowanego ok. 5 m obelisku jeszcze czytelny napis (w tłum.: „Staraniem 6 korpusu armijnego. W podziękowaniu królowi Fryderykowi Wielkiemu, zwycięzcy w dniu 5 grudnia 1757 r.”).  


Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)