Kościół Św. Erazma i Pankracego

Kościół śś. Erazma i Pankracego jest jedną z najstarszych budowli w mieście. Pierwszy drewniany obiekt sakralny powstał w tym miejscu prawdopodobnie już w XII wieku. Spłonął w 1303 roku, a w jego miejscu rozpoczęto wnoszenie gotyckiego kościoła z kamienia. Część prac ukończono w 1346 roku, całość udostępniono parafianom w połowie XV wieku. Po pożarach w połowie XVI i XVII wieku kościół przebudowano. W 1720 roku dobudowano kaplicę, a w 1736 roku przykryto hełmem 52 metrową wieżę prze którą prowadzi wejście do obiektu. Budowlę wielokrotnie remontowano w XIX i XX wieku. Bazylika ma 56 metrów długości i 21 metrów szerokości. Całość nakryta dwuspadowym dachem. W zewnętrzne ścian wmurowano płyty nagrobne i epitafia z XVI - XVIII wieku, od południowej strony prezbiterium kaplica grobowa i epitafium proboszcza Pancka z 1720 roku. Prezbiterium i nawa główna przykryte są sklepieniem sieciowym, natomiast nawy boczne sklepieniem krzyżowo - żebrowym. Wystrój wnętrza bogaty - renesansowy i barokowy. Wiele interesujących detali architektonicznych, polichromowane figury drewniane, obrazy, chrzcielnice z XVIII i XIX wieku. Na szczególną uwagę zasługuje drewniany, polichromowany ołtarz główny wykonany w latach 1713 - 18 przez norweskiego rzeźbiarza Thomasa Weisfeldta. Rozbudowany architektoniczne ma 22 metry wysokości i 11 metrów szerokości. W jego centralnej części obraz „Przemienienie Pańskie na górze Tabor” pędzla Hansa Kretschmera. Powyżej obraz Boga Ojca oczekującego Syna. Wokół świątyni zabudowania plebani, dawnej szkoły parafialnej, figura św. Jana Nepomucena oraz kolumna maryjna.  
 

Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)