Kościół w Świerku

Świerki są dużą wsią w dolinie Włodzicy, rozrzuconą na sporym obszarze. Powstały w początkach XIV w. i przez długi czas były w posiadaniu dwóch rodów: von Stillfriedów i von Larischów. Podczas wojen napoleońskich, w 1807 r. w pobliżu wsi doszło do potyczki między oddziałami pruskimi i Bawarczykami (w służbie Napoleona), w której Prusacy zostali wyparci na grzbiet Gór Suchych, potem na stronę czeską, gdzie rozproszeni, prawie w całości dostali się do niewoli. Od pocz. XVIII w. mieszkańcy Świerków utrzymywali się z tkactwa chałupniczego, a po jego upadku z turystyki, mimo że wieś nie stała się nigdy znaczącym ośrodkiem turystycznym.  

Barokowy kościół św. Mikołaja zbudowano w połowie XVIII w., ale pierwsza świątynia we wsi wzmiankowana była już w 1483 r. Skromna z zewnątrz budowla kryje w swym wnętrzu barokowe wyposażenie. Najcenniejszym elementem jest jednak gotycka figura Madonny z 1480 r. Poza tym warto zwrócić uwagę na kolebkowe sklepienie z malowidłami przedstawiającymi świętych, ołtarz główny z pięknymi figurami, w tym także patrona kościoła oraz ładną ambonę z baldachimem zwieńczonym figurą anioła na kuli ziemskiej. W jednym z ołtarzy bocznych zobaczyć można obraz przedstawiający św. Jana Nepomucena, patrona chroniącego przed powodziami. Wizerunki tego świętego są tutaj jeszcze dwa: snycerskie przedstawienie świętego na wspomnianym już ołtarzu oraz figura stojąca na zewnątrz kościoła.  
 

Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)