|
|
Pałac w Wojanowie
Początki budowli na terenie obecnego pałacu
sięgają początków XVII wieku, kiedy to rodzina von Zedlitzów zbudowała tutaj
renesansowy dwór obronny. Wkrótce nastał czas wojny 30-letniej i dwór został
niemal doszczętnie zniszczony. 20 lat po wojnie jednak go odbudowano, a kolejne
przebudowy nadały mu obecny wygląd. Najpoważniejszą ingerencją w pierwotną
bryłę była przebudowa dokonana na przełomie lat 30/40-tych XIX wieku dla
księżnej Luizy Niderlandzkiej, córki króla Prus Fryderyka Wilhelma III. Wtedy
to pałacowi nadano cechy tzw. gotyku Tudorów z charakterystycznym blankowaniem
i elementami architektonicznymi. Niektóre źródła przypisują projekt przebudowy
rezydencji znanemu architektowi Karolowi Fryderykowi Schinklowi. W rękach
rodziny królewskiej pałac znajdował się do 1908 roku, kiedy to został sprzedany.
Pałac posiada trzy kondygnacje i zbudowany został na planie prostokąta. Z czterech stron flankują go okrągłe wieże wystające ponad stromy dach. Główna elewacja od strony dziedzińca otoczonego zabudowaniami gospodarczymi, przyozdobiona jest szerokim portalem z dwoma wejściami, nad którymi znajdują się tarcze herbowe z godłami dawnych właścicieli. Z tyłu pałacu, od strony rozległego parku, zachowały się szerokie schody prowadzące do dawnej fosy, z której urządzono sadzawkę, wkomponowując ją do założenia ogrodowego. Po bokach pałacu znajdują się dawne oranżerie, w których właściciele hodowali egzotyczne rośliny.
Wokół rozciągają się resztki romantycznego parku, który założył królewski ogrodnik Pierre Lenné. Spacer alejkami wśród starych drzew może dostarczyć wielu pozytywnych wrażeń. Sam pałac nie prezentuje się dzisiaj okazale. Przez wiele lat po II wojnie światowej był zaniedbywany i pozostawiony sam sobie. Wyremontowany do stanu surowego przez nowego, włoskiego właściciela, uległ 12 maja 2002 roku pożarowi. Spłonął dach zabytkowej budowli, zawaliła się też jedna z wież, przebijając swym ciężarem dwa stropy. Obecnie pałac jest w dalszym ciągu powoli remontowany z przeznaczeniem w przyszłości na hotel.
Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)
Pałac posiada trzy kondygnacje i zbudowany został na planie prostokąta. Z czterech stron flankują go okrągłe wieże wystające ponad stromy dach. Główna elewacja od strony dziedzińca otoczonego zabudowaniami gospodarczymi, przyozdobiona jest szerokim portalem z dwoma wejściami, nad którymi znajdują się tarcze herbowe z godłami dawnych właścicieli. Z tyłu pałacu, od strony rozległego parku, zachowały się szerokie schody prowadzące do dawnej fosy, z której urządzono sadzawkę, wkomponowując ją do założenia ogrodowego. Po bokach pałacu znajdują się dawne oranżerie, w których właściciele hodowali egzotyczne rośliny.
Wokół rozciągają się resztki romantycznego parku, który założył królewski ogrodnik Pierre Lenné. Spacer alejkami wśród starych drzew może dostarczyć wielu pozytywnych wrażeń. Sam pałac nie prezentuje się dzisiaj okazale. Przez wiele lat po II wojnie światowej był zaniedbywany i pozostawiony sam sobie. Wyremontowany do stanu surowego przez nowego, włoskiego właściciela, uległ 12 maja 2002 roku pożarowi. Spłonął dach zabytkowej budowli, zawaliła się też jedna z wież, przebijając swym ciężarem dwa stropy. Obecnie pałac jest w dalszym ciągu powoli remontowany z przeznaczeniem w przyszłości na hotel.
Źródło: Dolnośląska Organizacja Turystyczna (DOT)