W 1943 roku nasiliły się naloty na miasta Niemiec, w których usytuowane były ważne zakłady przemysłowe, działające dla potrzeb armii. Postanowiono więc przenieść je w miejsca, gdzie będą poza zasięgiem bombowców alianckich i tym samym będą w miarę bezpieczne. Góry Sowie wydawały się najlepszym do tego miejscem. Położone na uboczu głównych szlaków komunikacyjnych, nie zwracały na siebie uwagi, a jednocześnie leżały daleko poza zasięgiem lotnictwa alianckiego. Początkowo prace przy budowie podziemnych hal prowadziła Schlesiche Industriegemeinschaft AG, a od kwietnia 1944 r. Organizacja Todt. Do prac wykorzystywano niemieckich robotników, ale w większej części więźniów obozu Gross Rosen, którego liczne filie (komanda) powstały w okolicy budów. Do dzisiaj nieznane jest przeznaczenie wykutych w skale korytarzy i hal. Brak dokumentacji technicznej i szczątkowe informacje, jakie przekazali więźniowie nie pozwalają na wysnucie koncepcji, które mogłyby w 100% wyjaśnić cel olbrzymich nakładów, jakie poniesiono podczas budowy podziemnych miast.
W chwili obecnej znane są korytarze o łącznej długości 9 kilometrów, ale na podstawie raportów i wspomnień wysokich urzędników niemieckich można podejrzewać, że w rzeczywistości jest ich znacznie więcej. Obecnie znamy sześć kompleksów: Gontowa, Jugowice, Rzeczka (Walim), Osówka, Włodarz i Soboń, z których trzy są udostępnione dla zwiedzających.  

Kompleks Rzeczka w Walimiu

  Jadąc w kierunku Przełęczy Sokolej, tuż za Walimiem, po prawej stronie drogi znajduje się pawilon i wejście do kompleksu Rzeczka. Z szosy trzeba do placu przed wejściem do podziemi przejść nad Walimką przez Most Baileya, konstrukcję używaną przez saperów w czasie II wojny światowej. Zbudowany w 1943 r. most przeszedł szlak bojowy, służąc żołnierzom między innymi podczas walk w Afryce Północnej oraz Europie Zachodniej. Po wojnie trafił do Polski, w 1996 r. do Walimia. W podziemiach prezentowana jest bogata kolekcja narzędzi, przedmiotów należących do więźniów, starej broni i urządzeń używanych kilkadziesiąt lat temu. Dobrze zachowała się tzw. wartownia, służąca jako rodzaj śluzy zabezpieczającej wejście do środka. Niektóre z komór zaaranżowano w taki sposób, jakby robotnicy opuścili swoje miejsca pracy dosłownie kilka minut temu. W pawilonie przy wejściu działa bufet.  

Muzeum jest czynne codziennie:
w miesiącach od maja do września: od poniedziałku do piątku od 9.00 do 18.00 w soboty, niedziele i święta od 9.00 do 19.00,
w miesiącach od października do kwietnia: od poniedziałku do piątku od 9.00 do 17.00, w soboty, niedziele i święta od 9.00 do 18.00.

Muzeum jest nieczynne w Niedzielę Wielkanocną, 1 XI i 25 XII.  

Ceny biletów:
Normalny 7 zł, ulgowy 4 zł
Dla grup zorganizowanych istnieje możliwość rezerwacji telefonicznej:
(0-prefix-74) 845-73-00, 0-607-171-920.

 UWAGA!!!
Wejście tylko z przewodnikiem.   Z uwagi na niską temperaturę (5-7°C) i dużą wilgotność wewnątrz obiektu zaleca się zabranie ciepłej odzieży.   <address>
Muzeum Sztolni Walimskich
ul. 3 Maja 26
58-320 WALIM
tel/fax. (0-prefix-74) 845-73-00
kom. 0-607-171-920

e-mail: muzeum@sztolnie.pl
www: www.sztolnie.pl</address>  

Źródło:
Dolnośląska Organizacja Turystyczna, strona www.dolnyslask.info.pl